Pompy jednośrubowe jedno- i dwustopniowe należą do grupy pomp wyporowych obrotowych o zdolności samozasysania cieczy pompowanej.
Głównymi elementami roboczymi są:

• stalowy rotor /A/ wykonany w kształcie jednozwojnej śruby o przekroju kołowym i dużym skoku,
• stator /B/ wykonany z elastomeru /guma/ posiadający gwint dwuzwojowy o przekroju otworu podłużnego i z podwójnym skokiem rotora.

W czasie pracy pompy rotor wykonuje w statorze ruch obrotowo-krążący powodując przetłaczanie cieczy, możliwe dzięki temu, że w każdej fazie ruchu obrotowego obszar ssania oddzielony jest od obszaru tłoczenia przez tzw. linię uszczelniającą. Pompa może ssać niezawodnie także ciecze o znacznej lepkości również z zawartością ciał stałych o zaokrąglonych kształtach (o max. wymiarze zależnym od wielkości pompy) bez urządzeń pomocniczych.

Pompy transportują ciecz w sposób ciągły. Pompowane ciecze nie są poddawane działaniu sił pulsacyjnych i odśrodkowych. Nawet najbardziej wrażliwe produkty pompowane są delikatnie.
Warunkiem właściwej pracy pompy jest dobranie odpowiednich obrotów do danego medium, jak również uwzględnienie charakterystyki medium, stopnia ścieralności, procentowej zawartości części stałych (ścierających) itp. To są czynniki decydujące również o możliwości zastosowania pomp. Wyklucza się możliwość pompowania części włóknistych długich, które mogą owijać się o elementy wirujące pompy. Producent nie określa przydatności pomp do pracy w warunkach zagrożonych wybuchem.
W przypadku zużycia się statora lub rotora na skutek wytarcia się powierzchni roboczych następuje zanik linii uszczelniającej, a tym samym pompa przestaje tłoczyć, względnie następuje dość znaczny spadek wydajności. Wydajność pompy określają parametry geometryczne rotora i statora (średnica, skok, mimośród) obroty pompy, oraz w nieznacznym stopniu wielkość wymaganego ciśnienia na tłoczeniu (wysokość podnoszenia). Generalnie zmianę wydajności dla danej wielkości pompy można uzyskać przez zmianę prędkości obrotowej.